Bilgi çağındayız.
Her şey elimizin altında: tanımlar, teoriler, reçeteler… Bir tıkla öğreniyor, bir bakışta hüküm veriyoruz. Dünya hakkında söyleyecek çok sözümüz var; fakat sıra kendimize gelince dilimiz tutuluyor. Bilgi arttı, farkındalık çoğaldı; ama kendimizi bilme meselesi hâlâ eksik bir cümle gibi duruyor.
Her şeyi tanıdık, öğrendik, bildik. Bildik de bir kendimizi bilemedik. Oysa “Kendini bilen, Rabb’ini de bilirdi.” Biz ise bilginin gürültüsünde, kendi sesimizi duyamaz olduk.
Belki de mesele, dışarıyı fazlasıyla ciddiye alıp içeriyi sürekli ertelememizdi. Kendimizle tanışmayı hep sonraya bıraktık. Zayıflıklarımızdan kaçtık; güçlü yanlarımızı ya abarttık ya da görmezden geldik. Oysa insan, tanış olmadığıyla barışamaz.
Gelin, bilmeye önce kendimizden başlayalım. Kendimizle tanış olalım. Kusurlarımızı saklamadan, meziyetlerimizi şımartmadan… Evvela kendimizle barışalım. Çünkü insan, kendiyle barışmadan başkasına adaletli davranamaz.
Kendiyle barış olan, başkasıyla savaş halinde olabilir mi hiç? Çoğu savaş, içeriden dışarı taşar. İçimizde çözülemeyen düğümler, başkalarında kavga sebebi olur. Kendimizle kavgalıyken dünyadan barış beklemek, susuz toprağa çiçek istemek gibidir.
Barış, büyük sözlerle değil; küçük kabullenişlerle başlar. İnsanın, kendi öz benliğinin karşısına geçip “Seni gördüm” diyebilmesiyle… İşte o zaman savaş geri çekilir. Ve insan, savaşı önce kendi içinde kazandığında, barış ve güzellikler ardından sessizce gelir.
Dileğim odur ki 2026 yılı; bilginin değil bilincin peşine düştüğümüz, evvela kendimizi bilmeye cesaret ettiğimiz bir başlangıç olsun.
